Πέμπτη 25 Ιανουαρίου 2007

Περι δημοπρασιων και αλλων τραγελαφικων

Το ζήτημα της δημοπρασίας μερους της λεγομενης "βασιλικης περιουσιας" από τον Οίκο Κρίστις με αφηνει παγερα αδιαφορο.


Παρολα αυτα πιστευω οτι καταδεικνυει περιτρανα το μεγεθος της ελληνικης Κυβερνησης, οχι μοναχα της συγκεκριμενης αλλα γενικοτερα αυτου που ονομαζουμε Ελληνικο Κρατος.


Ο Ελληνας Υπουργος Πολιτισμου (ας μην το προσωποιησουμε, το ιδιο πιστευω οτι θα συνεβαινε οποιοσδηποτε κι αν ηταν στη θεση του Βουλγαρακη) εστειλε επιστολη αλλα και εξωδικο στον Οικο προσπαθωντας να μπλοκαρει την ολη διαδικασια.


Ποια υπηρξε η απαντηση του αγγλικου οικου;;; "Εκλασε κανεις;;;"
Οχι, βεβαια με αυτα ακριβως τα λογια, αλλα αν το ψαξουμε λιγο καλυτερα, σε απλα ελληνικα, αυτο εννοουσε...


Αυτο ειναι το ελληνικο Δημοσιο. Δε φτουραει μια πουθενα σε ολοκληρο τον κοσμο. Ισως γι αυτο κι εμεις την ειδαμε οι "νταβαδες των Βαλκανιων" και πουλαμε μαγκια μοναχα σε χωρες οπως η Αλβανια, η Βουλγαρια, τα Σκοπια.


Πολυ απλα γιατι ολες οι υπολοιπες μας εχουν χεσμενους κανονικοτατα...


Εκει ειναι η μαγκια κυριοι Κυβερνωντες, να μπορεις να τα βαζεις με τους ισχυρους και οχι να πουλας μαγκια στους πιο αδυνατους...


Αλλα τι λεω κι εγω, ψιλα γραμματα ειναι αυτα για τους Ελληνες βουλευτες.
Που να τα βαζεις τωρα με Αμερικες και Αγγλιες;;;


Φανταζεστε ομως τι θα γινονταν στην Ελλαδα αν τα "κλεμμενα" αντικειμενα, γιατι περι αυτου προκειται, βρισκονταν στην Αλβανια ή στην Τουρκια;;;


Και αν τη δημοπρασια αναλαμβανε αντι για τον Οικο Κριστις, με εδρα το Λονδινο, ο Οικος Κλεπταποδοχογλου με εδρα την Αγκυρα;;;
Μεχρι και στο Διεθνες Δικαστηριο της Χαγης θα φταναμε για να τα διεκδικησουμε πισω, θα δημιουργουνταν μεγαλο διπλωματικο επεισοδιο και θα κινδυνευε αμεσα να διαλυθει η "ελληνοτουρκικη φιλια"!!!
Θα ειχαν ξεσπαθωσει οι απανταχου Ελληναραδες.


Τωρα ομως που τη δημοπρασια ανελαβε αγγλικος οικος, τουμπεκι ολοι τους και μαλιστα ψιλοκομμενο...
Οπως τουμπεκι, φυσικα, κανουν ολα αυτα τα χρονια και οι κατα καιρους υπουργοι "πολιτισμου" (εδω γελαμε!!!) της χωρας μας για τα "κλεμμενα" μαρμαρα του Παρθενωνα που με "πολιτισμενο" κατα τα αλλα τροπο, "εξηγαγαν" απο την Ελλαδα οι "πολιτισμενοι" φιλοι και συμμαχοι μας Αγγλοι...


Γεια σου, Ελλαδαρα με τα ωραια σου!!!

Δευτέρα 22 Ιανουαρίου 2007

Αδραξτε τη μερα...

"Θελω να ρουφηξω το μεδουλι της ζωης
ετσι ωστε να μην ανακαλυψω λιγο πριν πεθανω οτι δεν εζησα"

Παρασκευή 19 Ιανουαρίου 2007

Αντέχω...

"Θα μείνω εδώ
και θα υπάρχω οσό μπορώ
και για το πείσμα σας, ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ, θα αντεχω.
Θα περιμένω άλλες μέρες..."

Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που μας γαμάνε τη ζωή όλα αυτά τα χρόνια...
Θα συνεχίσω να υπάρχω, ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ...
Θα αντέξω, δε θα σας κάνω τη χάρη...

Πέμπτη 18 Ιανουαρίου 2007

"ΟΠΟΙΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑ..."

"...ΣΥΛΛΟΓΑΤΑΙ, ΣΥΛΛΟΓΑΤΑΙ ΚΑΛΑ" εγραφε ο Ρηγας πολλα χρονια πριν...

Κι εγω αναρωτιεμαι: Τελικα ποσο ελευθερα συλλογαται σημερα το μυαλο μας, απαλλαγμενο απο παθη, εμπειριες, συναισθηματα, εικονες και λεξεις;;;

Ποσο ανεπηρρεαστο μενει απο εξωτερικους παραγοντες και τελικα ποσο απολυτα δικες μας ειναι οι σκεψεις, οι επιλογες, τα θελω και τα πρεπει μας;;;

Δεν εχω απαντηση να δωσω συνολικα για ολους, ας απαντησει ο καθενας για τον εαυτο του. Εγω εχω να πω μονο τουτο: Για ποια ελευθερια σκεψης και βουλησης μιλαμε οταν την ιστορια τη γραφουν σχεδον αποκλειστικα παντα οι νικητες; Οταν την επικαιροτητα την καθοριζουν οι δημοσιογραφοι; Οταν τα γεγονοτα τα διαμορφωνουν τα Μ(εσα)Μ(αζικης)Ε(ξημερωσης) αναλογα με τα συμφεροντα που εξυπηρετουν;

Και δε λεω, προς Θεου, οτι για ολα φταινε οι δημοσιογραφοι και τα ΜΜΕ, απλα οταν καμια φορα βλεπω ειδησεις (ναι κανω και τετοια!!!) σκεφτομαι ποσο διαφορετικη θα ηταν η αποψη που εχουμε για τους μεταναστες, για την περιβοητη τρομοκρατια, για την υποτιθεμενη δημοκρατια μας, για τους αναρχικους που τα σπανε, για τους αστυνομικους που εκτελουν το "καθηκον" τους (να χαρω εγω καθηκον!!!), για τους "φιλησυχους" πολιτες που αναστανωνονται και αγανακτουν με τις πορειες στο κεντρο της Αθηνας, αν δε βλεπαμε ειδησεις, δεν ακουγαμε ραδιοφωνο, αν δε διαβαζαμε εφημεριδες...
Δεν ξερω αν η ζωη μας θα ηταν καλυτερη παντως σιγουρα η σκεψη μας θα ηταν πιο ελευθερη...

Πολυ φοβαμαι βεβαια, απο την αλλη, αν μια μερα μαθουμε ολα οσα δε μας δειχνουν οι καμερες, τα πραγματικα δηλαδη γεγονοτα πισω απο τα γεγονοτα, οτι δε θα μπορεσουμε ποτε να διαχειριστουμε αυτην την αληθεια, θα παθαιναμε σοκ και θα προτιμησουμε ξανα να χωθουμε στο γλυκο και καθησυχαστικο μας ψεμα...

Αυτο που μας υπαγορευει οτι το κρατος μας προστατευει απο τους "κακους" και ειναι εκει για μας ο,τι κι αν χρειαστουμε...

Ας μεινουμε λοιπον ησυχοι οτι ολα δουλευουν ρολοι και οτι ολα τελικα θα πανε κατ' ευχην και το "καλο" θα κυριαρχησει σε τουτο τον κοσμο...
Ας μεινουμε εκει στην αυταπατη μας και στην αφελεια μας...

Κυριακή 24 Δεκεμβρίου 2006

"ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΩ..."

Αν μπορω σε τουτη τη ζωη, θελω να ειμαι και οχι να εχω...
Αυτη ειναι η αγωνια μου, για αυτο παλευω καθε μερα...
Ετσι ωστε ακομα κι αν καποιος, καποια μερα με απογυμνωσει απο ολα οσα εχω να παραμεινω τελικα αυτος που ειμαι...

Τρίτη 19 Δεκεμβρίου 2006

Οι βασιλιαδες...

"Σε αυτον τον κοσμο που ζουμε των μετριων,
βασιλιαδες οι τρελοι των ηλιθιων..."

Παρασκευή 1 Δεκεμβρίου 2006

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ AIDS...


Σημερα ειναι η παγκοσμια ημερα κατα του AIDS!!! Μια εικονα αξιζει οσο χιλιες λεξεις, γι αυτο δε θα κανω κανενα σχολιασω και θα αφησω την πιο πανω εικονα να μιλησει απο μονη της...

Να προσεχετε!!! ΟΛΟΙ!!!

Σάββατο 18 Νοεμβρίου 2006

Σιωπη...

Με αφορμη την επετειο του Πολυτεχνειου θυμηθηκα ενα τραγουδι...
"Εκεινος που σωπαινει θα χαθει..." τραγουδουσε πριν 20 χρονια ο Σιδηροπουλος, ποσο επικαιρο μοιαζει τωρα ετουτο Θεε μου!!!

Τρίτη 31 Οκτωβρίου 2006

28η Οκτωβρίου...

Τι απεμεινε καλοι μου φιλοι απο ολα αυτα, περαν ισως απο μια ψευτικη περηφανεια για ενα παρελθον που ειμαστε αναξιοι να το πιανουμε ακομα και στο στομα μας, περαν ισως απο καποιες εκπομπες στην τηλεοραση να μας θυμιζουν οσα ειμαστε αναξιοι να κατανοησουμε, να ζησουμε, να αντιληφθουμε...



Αυτο ειμαστε ενα παρελθον χωρις παρον και πολυ φοβουμαι και χωρις κανενα μελλον... Γιατι τι μελλον μπορει να εχει μια χωρα που εχει περισσοτερα κλαμπ, καφετεριες και σκυλαδικα απο οτι βιβλιοθηκες, ωδεια, γκαλερι, μουσικες σκηνες και μουσεια μαζι;;;



Καποτε οι παππουδες μας πολεμησαν για την πατριδα, για τα παιδια τους, για τα οσια και ιερα αυτης της χωρας!!!



Σημερα γιατι θα παλεψουμε αραγε εμεις; Για τα σκυλαδικα, τα Αρμανι τζινς, την Τατιανα και τον Ολυμπιακο; Αυτα ειναι τα ιδανικα μας; Αυτοι ειμαστε που ζηταμε απο τους ξενους να μη σηκωνουν τη σημαια στις παρελασεις, εμεις που δεν ειμαστε αξιοι ουτε να περπαταμε στο χωμα που θαφτηκαν οσοι πολεμησαν με θαρρος, ποσο μαλλον να σηκωσουμε μπαιρακι κατα των ξενων.



"Ελληνα, Ελληνα εισαι σκουληκι, η Ακροπολη δε σου ανηκει..."



Για ποιον πολεμησε ο συγχωρημενος ο παππους μου, για ποιον και γιατι;



Για να κονομανε τωρα οι λογιων λογιων κουμπαροι, τα λαμογια και για να εχουν λογο οι Καρατζαφεροχριστοδουλοψωμιαδηδες;;; Για την ανυπαρκτη παιδεια, για την ελλιπη υγεια, για τους δρομους καρμανιολες για τι; Για ποιον, για το Ρουβα, την Καλομοιρα και τα λοιπα φυντανια της σοοου μπιζ; Για τους τρεντουλες, τους δηθεν και τα ξεκωλα;;;



Το μονο που αντικριζω γυρω μου ειναι καλοπερασακηδες τυπους με μονο στοχο της αχαρης ζωης τους να πραγματοποιησουν το αμερικανικο ονειρο με το οποιο μεγαλωσαν και ανατραφηκαν... Για ποια πατριδα και ποια ιδανικα θα πολεμησουν αραγε ολοι αυτοι;;;




Αποδεικνυουμε τον "ωχαδερφισμο" μας και την αναισθησια μας καθημερινα, και αυτο που λεω δεν εχει να κανει με κακουχιες και αλλα δεινα αλλα με σταση και τροπο ζωης!



Τωρα αν καποιος απο εσας πιστευει οτι τα μοσχοαναθρεμενα, μαμουχαλα, μουροχλαβα που γεμιζουν τις καφετεριες, τα σκυλαδικα και αφηνουν αδειες τις βιβλιοθηκες και τις γκαλερι θα εμπαιναν ποτε στη διαδικασια να παλεψουν-πολεμησουν-αγωνιστουν για οτιδηποτε αλλο περαν της καλοπερασης του ειναι δικαιωμα του, επιτρεψτε μου ομως να εχω τις αντιρρησεις και τις διαφωνιες μου.



Το πιο πιθανο ειναι να γινονταν δοσιλογοι για να εξασφαλιζαν μια καλη θεσουλα διπλα στον κατακτητη οπως τωρα φιλανε κατουρημενες ποδιες και γλειφουν υπουργους και βουλευταδες για μια καλη θεσουλα στο δημοσιο...

Πέμπτη 5 Οκτωβρίου 2006

11/09/2001

Διαβασα ενα πολυ ενδιαφερον αρθρο στην Κυριακατικη Ελευθεροτυπια σχετικα με την 11η Σεπτεμβριου 2001 και σας μεταφερω εδω αυτουσιο ενα πολυ μεγαλο κομματι. Προκειται για τη συνεντευξη του Αμερικάνου καθηγητη Τζειμς Φετζερ στον Γιαννη Μπογιοπουλο. Ο Φετζερ ειναι ακαδημαικος ερευνητης και τα λογια του αποδεικνυουν οτι οσοι δεν πιστευουν σε θεωριες συνωμοσιας καλο θα ηταν να αρχισουν να αναθεωρουν τις αποψεις τους.



Τα ευρηματα της ερευνας του καθηγητη ειναι τετοια που μπορει να τα κατανοησει ο οποιοσδηποτε με στοιχειωδη λογικη και δειχνουν το μεγεθος της απατης που ονομαστηκε "τρομοκρατικο χτυπημα"!!!



Εχουμε και λεμε:



«Τα φυσικά ευρήματα είναι τα θεμέλια της δικής μας ανάλυσης ( σ.σ. για τα
γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001). Η κυβερνητική άποψη καταρρίπτει τους
νόμους της Φυσικής και της Μηχανικής και δεν είναι δυνατόν να είναι
αληθινή.



Για παράδειγμα, κάθε κτίριο είχε 47 ατσάλινες κολόνες στον πυρήνα,
διασυνδεόμενες σε μια πολύπλοκη δομή. Μπορούσαν να στηρίξουν βάρος
δεκαπλάσιο από όσο είχαν.



Το πιο σημαντικό είναι ότι η κυβέρνηση υποστηρίζει πως ήταν η σύγκρουση με
τα αεροπλάνα και η φωτιά από τα καύσιμα τους που οδήγησε στην κατακόρυφη
κατάρρευση. Όμως τα κτίρια ήταν κατασκευασμένα έτσι ώστε να αντέξουν
σύγκρουση με αεροπλάνο.



Ο Φράνκ Ντεμαρτίνι, που ήταν συντονιστής στην κατασκευή των δίδυμων πύργων,
λέει πως η σύγκρουση αεροπλάνου με τα κτίρια, ακόμα και εάν ήταν πολλαπλή,
θα ήταν ανάλογη με το να καρφώνεις μολύβια σε κουνουπιέρα.



Δεύτερο : Η μεγαλύτερη θερμοκρασία που μπορούν να φτάσουν φλεγόμενα τα
καύσιμα των αεροπλάνων, στις ιδανικότερες συνθήκες και με άφθονο
διαθέσιμο οξυγόνο, είναι 1.800 βαθμοί Φαρενάιτ.



Αυτές οι φωτιές έκαιγαν πολύ χαμηλότερα.. σε εργαστηριακά πειράματα
υπολογίστηκε ότι έκαιγαν περίπου σε 500 βαθμούς. Το ατσάλι στο σκελετό του
κτιρίου λιώνει στους 2.800 βαθμούς, δηλαδή σε 1.000 βαθμούς παραπάνω από
την υψηλότερη θερμοκρασία που θα μπορούσε να προκληθεί από τα καύσιμα.



Ακόμη, πάντα σύμφωνα με τα πειράματα, το ατσάλι, θα μπορούσε να αντέξει σε
θερμοκρασία 2.000 βαθμών για έξι συνεχής ώρες, χωρίς να δείξει εμφανή
κόπωση. Το ένα κτίριο, ο νότιος πύργος που έπεσε πρώτος - ενώ ήταν ο
δεύτερος που χτυπήθηκε -, κατέρρευσε ή καλύτερα εξαφανίστηκε έπειτα από μια
ώρα.



Ο βόρειος πύργος έπειτα από μιάμιση ώρα. Έτσι, οι φωτιές έκαιγαν σε πολύ
χαμηλότερη θερμοκρασία για πολύ μικρότερο διάστημα για να αποδυναμώσουν
το ατσάλι. Δεν θα μπορούσε να λιώσει, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, γιατί το
ατσάλι δεν θα μπορούσε υπό αυτές τις συνθήκες.



Ακόμη, συζητήσεις με πολιτικούς μηχανικούς, με έχουν πείσει πως η σχεδίαση
του κτιρίου ήταν τέτοια που δεν θα έκανε κατακόρυφη κατάρρευση. Υπάρχει
ένα και μοναδικό πιθανό σενάριο για να γίνει μια κατακόρυφη κατάρρευση.
Έπρεπε όλες οι κολόνες υποστήριξης να κοπούν την ίδια στιγμή. Αυτό είναι εντελώς
γελοίο! Δεν υπάρχει τρόπος να γίνει αυτό μέσω θερμότητας. Μπορεί να γίνει
μόνο μηχανικά ή με την χρήση εκρηκτικών.»



Ο καθηγητής Φρέιζερ στέκεται σε ένα ακόμα συγκλονιστικό στοιχείο, το
χρόνο της κατάρρευσης των πύργων : «Η επίσημη επιτροπή που ερεύνησε το θέμα
αναφέρει στην σελίδα 305 του πορίσματος ότι ο νότιος πύργος έπεσε σε δέκα
δευτερόλεπτα. Το εκπληκτικό είναι ότι εάν αφήσω εάν αντικείμενο απ' αυτό
το ύψος θα φτάσει στο έδαφος σε 12 δευτερόλεπτα! Αυτό σημαίνει ότι τα κτίρια
έπεσαν με μεγαλύτερη ταχύτητα από αυτήν της ελεύθερης πτώσης! Δεν υπήρχει η
παραμικρή αντίσταση από τους κάτω ορόφους. Είναι φαινόμενο που είναι
αδύνατο να εξηγηθεί με τη Φυσική, χωρίς την μαζική χρήση εκρηκτικών.....



Αλλα συγκλονιστικά από την συνέντευξη του ακαδημαϊκού καθηγητή που
ηγείται του σχήματος. «Ακαδημαϊκοί για την αλήθεια της 11 ης Σεπτεμβρίου» και
αριθμεί περίπου 300 μέλη, τα περισσότερα από τα οποία έχουν την
δυνατότητα επιστημονικών ερευνών :



«Αν η έρευνα μας είναι σωστή, η αμερικάνικη κυβέρνηση έχει χρησιμοποιήσει
βία και απειλή βίας για να εγκαταστήσει το φόβο στον αμερικάνικο λαό.



Οι Ντικ Τσέινι, Ντόναλντ Ράμσφελντ και Πολ Γούλφοβιτς θέλουν να
δημιουργήσουν μια αμερικανική αυτοκρατορία. Μας το είπαν! Μας είπαν τι
θέλουν να γίνει. Σχεδίασαν ένα λεπτομερές σχέδιο. Λέγεται «πρόγραμμα για
το νέο αμερικάνικο αιώνα».



Η ιδέα ήταν να φτιάξουν μια σειρά από ισχυρές βάσεις σε όλον τον κόσμο
και να επεμβαίνουν επιθετικά στη Μέση Ανατολή - όχι μόνο για να ελέγχουν τα
φυσικά αποθέματα εκεί αλλά και για να αποκτήσουν πολιτική επιρροή σε
αυτήν την κρίσιμη γεωπολιτικά περιοχή.



Αλλά πιθανότατα ο αμερικανικός λαός δεν θα ήταν διατεθειμένος να υποστεί
οικονομικές θυσίες και τις απώλειες των ιδίων του των παιδιών για ναυποστηρίξει
αυτό το σχέδιο, εκτός εάν υπήρχε κάποιο φοβερά τραυματικό
γεγονός, παρόμοιο με το Περλ Χάρμπορ....



Υπήρξε ένα θέμα ασφαλείας στους δίδυμους πύργους, δυο εβδομάδες πριν την
11/09. τα κτίρια έκλεισαν, οι υπάλληλοι πήγαν σπίτι τους, οι κάμερες
ασφαλείας έσβησαν και οι μηχανικοί μπήκαν μέσα. Ήταν η ώρα που
τοποθετήθηκαν τα εκρηκτικά.



Ο Στίβεςν Τζόουνς, καθηγητής Φυσικής στο πανεπιστήμιο ΒΥ U, υπολόγισε ότι
χρειάζονταν περίπου δέκα επισκέψεις από δέκα άτομα για να φυτευτεί η
απαραίτητη ποσότητα των εκρηκτικών.



Η υπεύθυνη εταιρία για την ασφάλεια του World Trade Center ήταν η
Securecom. Ένας από τους διευθυντές ήταν ο Μάρβιν Μπους, αδελφός του προέδρου Μπους
και ένας άλλος ξάδελφός του. Όπως λένε και στα δικαστήρια, υπήρχε το κίνητρο,
τα μέσα και η ευκαιρία.



Υπήρχε και το World Trade Center 7 που έπεσε στις 5,20 το απόγευμα. Αυτό
ήταν ένα κτίριο 47 ορόφων, που δεν χτυπήθηκε από αεροπλάνο και δεν είχε
φωτιές από καύσιμα. Ο Λάρι Σίλβερσταϊν, που το νοίκιαζε, το είχε ασφαλίσει κατά τρομοκρατικής
επίθεσης έξι εβδομάδες πριν για 3,5 δισεκατομμύρια δολάρια. Ήταν μια
κλασική ελεγχόμενη κατεδάφιση με την χρήση των εκρικτικών.



Το αρθρο ειναι πολυ ενδιαφερον και αναζητειστε το για να το διαβασετε ολοκληρο.


Ριξτε επισης μια ματια στο:
http://911physics.atspace.com/Pages/WTCFlash.htm



Εγω κλεινω απλως με μια παρατηρηση παραφραζοντας λιγακι τα λογια του Βολταιρου:
"Αν δεν υπηρχε τρομοκρατης θα επρεπε να εφευρουμε εναν" ή του Καβαφη:"Τι θα καναμε χωρις τους βαρβαρους?"

Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου 2006

Κυριακή 6 Αυγούστου 2006

6η Αυγουστου... (μια μερα οχι σαν ολες τις αλλες)!!!

Καθε χρονο τετοια μερα, στις 6 Αυγουστου, η μια και μοναδικη καμπανα της πολης χτυπα στις 8 και 15 το πρωι...

Καθε χρονο τετοια μερα 61 χρονια τωρα...

6η Αυγουστου 1945, ο κοσμος εμελλε να αλλαξει για παντα...

Και την πληρωσαν για αλλη μια φορα αθωοι, αμαχοι, παιδια...

Αν αυτος ειναι ο πολιτισμος που καποιοι ονειρευτηκαν, να τον χαιρονται, αλλα να με συγχωρει η χαρη τους εγω δε θα παρω...

Καλα τα γκοεμνικα, το ποδοσφαιρο, η πλακα αλλα ακομα καλυτερο η μνημη... Οποιος δεν εχει μνημη δεν εχει τιποτα...

Ευχομαι καθε χρονο τετοια μερα μαζι με την καμπανα στη Χιροσιμα να χτυπαν πενθιμα και οι καρδιες μας, να δακρυζουν....

Τετάρτη 2 Αυγούστου 2006

ΑΝΘΡΩΠΟΙ-ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ


Εχω καιρο να σχοληθω με το μπλογκ μου και με το ινερνετ γενικοτερα! Συνεβησαν πολλα σε προσωπικο και επαγγελματικο επιπεδο και το νετ μπηκε σε δευτερη μοιρα.



Παρολα αυτα νιωθω την αναγκη να κανω ενα σχολιο για ολους οσοι ασχολουνται με το ιντερνετ, με αφορμη κυριως ενα mail που ελαβα χτες απο ενα καθολα συμπαθη σε εμενα μπλογκερ!



Οι αγνωστοι παραμενουν αγνωστοι μεχρι τη στιγμη που θα αποφασισουμε να τους γνωρισουμε καλυτερα! Αλλιως θα παραμενουν αιωνιως "αγνωστοι". Αν το διαβαζει νομιζω οτι θα καταλαβει αυτος ποιος ειναι και γιατι γραφω ο,τι γραφω...



Δεν ξερω ποιο το νοημα να σερφαρει καποιος στο νετ, τα κινητρα του καθενος μας ειναι προφανως διαφορετικα, αλλος για να περναει απλα την ωρα του, αλλος για χαβαλε, αλλος για πλακα, αλλος για να βρει γκομενα. Σεβαστα ολα αυτα και κατανοητα, για μενα ομως το νοημα ειναι οι ανθρωπινες σχεσεις, οι ουσιαστικες και βαθειες ανθρωπινες σχεσεις!!!



Ειναι βλεπεις, ευκολο να "επικοινωνεις" με καποιον μεσω υπολογιστη, ποιο ακινδυνο αν θελετε, αλλα η ουσια κρυβεται στο να προσπαθησεις να τον γνωρισεις καλυτερα.



Εγω ετσι λειτουργω και μεχρι στιγμης δεν το εχω μετανιωσει αυτο. Μεσω ιντερνετ γνωρισα δυο σημαντικους ανθρωπους για μενα (ξερουν αυτοι) και ακομα και σημερα παραμενουν πολυ καλοι μου φιλοι.



Αν έμενα στην εξ' αποστασεως "γνωριμια" δε θα τους ειχα γνωρισει πραγματικα ποτε κι αυτο με τρομαζει. Με τρομαζει, γενικοτερα, το γεγονος οτι μπορει να μου ξεφυγει καποιος ενδιαφερον ανθρωπος, οταν μαλιστα, εχω την ευκαιρια να τον γνωρισω... Και τους αξιζει ενα μεγαλο "μπραβο", ενα τεραστιο "ευχαριστω" γιατι τολμησαν να κανουν το βημα.



Εγω μπηκα στο ιντερνετ και ασχολουμαι με αυτο για ενα και μονο λογο, να γνωρισω αξιολογους ανθρωπους, αρα δε βρισκω το νοημα οταν ενας ανθρωπος μου κανει (τουλαχιστον οσα διαβαζω γι αυτον) να μην επιδιωξω και μια περαιτερω συναντηση.



Δεν ξερω τι κανει τους ανθρωπους να κρατανε αποστασεις, μαλλον ο φοβος, ξερω πως αν δεν παιξεις, αν δε ρισκαρεις, ειναι βεβαιο πως δε θα χασεις! Ειναι ομως, επισης, βεβαιο οτι δε θα κερδισεις ποτε και τιποτα σε αυτη τη ζωη γιατι ολες οι σχεσεις κερδιζονται με κοπο, ιδρωτα και πονο... Εκτος πια κι αν εχουν κατι να κρυψουν... Εγω παντως οχι! Ο, τι "βλεπεις" αυτο παιρνεις!!! Χωρις περιτυλιγμα και χωρις φρουφρου και αρωματα!!! Αν θελεις, αν δε θελεις πας παρακατω... [Πας αραγε, παρακατω ή απλα μενεις εκει, στασιμος, παραλυμενος απο το φοβο να ζησεις, να αγαπησεις, να πληγωθεις, να χασεις;;;]



Δεν εχω αναγκη απο φιλους! Δεν επικοινωνω συχνα-πυκνα με ανθρωπους απο το νετ, που δεν εχω δει ποτε μου, απο ανασφαλεια ή απο μοναξια αλλα επειδη πιστευω οτι η αληθεια βρισκεται οταν κοιτας τον αλλον στα ματια!!! Δεν μπορω να διανοηθω οτι μπορει να εχω οποιαδηποτε ειδους σχεση με καποιον χωρις να του εχω μιλησει, χωρις να τον εχω αγγιξει (εστω και μια χειραψια αρκει)!!!



Μπορει οι αλλοι να μη θελουν, σεβαστο και κατανοητο, αλλα και εγω βαρεθηκα πια σχολια του τυπου: "Σε καταλαβαινω απολυτα", "καλα τα λες" κτλ. Θελω να νιωσω την ανασα, να μυρισω το αρωμα του αλλου, ακομα και αν βρωμαει απο τον ιδρωτα και την απλησια! Μια ασχημη μυρωδια ειναι σημαντικοτερη για μενα απο την καθολου μυρωδια. Αυτο με κανει να νιωθω ζωντανος και οχι η "εικονικη" πραγματικοτητα ενος pc.



Αν καποιος εχει την ιδια διαθεση εχει καλως, εγω δεν μπορω να ασχολουμαι πια με τους αλλους, τους ανθρωπους φαντασματα, που δεν εχουν φωνη, δεν εχουν εικονα, δεν εχουν ανασα...



Λυπαμαι...

Τετάρτη 28 Ιουνίου 2006

Καλοκαίρι...


Κάποιο καλοκαίρι στην Πρέβεζα, αγναντεύοντας από το λιμάνι της πόλης τη δύση του ηλίου...

Απορία...

Μια απορια θα ηθελα να εκφρασω μοναχα: Πως γινεται αλλα μπλογκς να εχουν 153 σχολια σε ενα ποστ και αλλα (πιο ενδιαφεροντα και ουσιαστικα) να μην εχουν κανενα; Ολοι αυτοι που ψαχνονται και ψαχνουν τα μπλογκς πως επιλεγουν, αν επιλεγουν να σχολιασουν σε καποιο συγκεκριμενο μπλογκ και οχι σε καποιο αλλο; Και δε μιλω φυσικα για μπλογκς διασημων και αναγνωρισιμων προσωπων αλλα για παντελως αγνωστους ανθρωπους. Αν μπορουσε καποιος να μου λυσει αυτην την απορια για να παμε παρακατω!

Το θεμα δεν κλεινει εδω εχει και συνεχεια.

Περιμενω απλα, τις απαντησεις, αν υπαρχουν για να συνεχισω.

Παρασκευή 23 Ιουνίου 2006

ΚΑΥΛΑ...!!!

Αυτή νομιζω, πως είναι η καταλληλοτερη λεξη για να περιγραψει αυτό που εζησα την Κυριακη το βραδυ στη συναυλια του Roger Waters.

Φτασαμε από νωρις στο Terra Vibe. Ξεκινησαμε γυρω στις 3 και 20 και 4 ηωρα ειμασταν ηδη εκει, μιαμιση ωρα πριν ανοιξουν επισημα οι πορτες, για να βρουμε ευκολα να παρακαρουμε, μιας και δεν υπαρχει προβλεψη για παρκινγκ στο συγκεκριμενο χωρο...*

*[για τους διοργανωτες και τη συμπεριφορα τους απεναντι στο κοινο, θα τα πουμε καποια αλλη φορα]!!!

Περιμεναμε εν τελει, μια ωρα και 45 λεπτα με τα εισιτηρια στο χερι, κατω από τη ζεστη [ειπαμε ας οψονται οι διοργανωτες], μεχρι να ανοιξουν οι πορτες και να μπουμε μέσα.

Αναμονη μεχρι τις 9 ακριβως όταν πια ο ιθυνων νους των Pink Floyd βγαινει στη σκηνη, μαζι με το συγκροτημα του, ντυμενοι ολοι στα μαυρα…

Ξεκινα με το “In the flesh”.

Ακουγοντας τις πρωτες νοτες αρχιζω κι εγω σιγα-σιγα να καταλαβαινω που βρισκομαι και τι ακριβως συμβαινει γυρω μου.

Ειμαι μπροστα-μπροστα, ακριβως πανω στις μπαρες που χωριζουν τις δικες μας θεσεις από τις θεσεις VIP, λιγα μολις μετρα από την τεραστια σκηνη.

Στο "Shine on you crazy diamond" βουρκωσα! Μολις ξεκινησε να παιζει το “Wish you where here” εβαλα τα κλαματα από τη συγκινηση και ετσι, κλαιγοντας σχεδον με λυγμους, παρακολουθησα ολη την υπολοιπη συναυλια.

Οσο προχωρουσε η ωρα και το ένα τραγουδι διαδεχονταν το άλλο, προσπαθουσα να συνηδειτοποιησω πως είναι δυνατον ενας και μονο ανθρωπος να εχει γραψει όλα αυτά τα υπεροχα και μαγευτικα τραγουδια.

Κατι πιτσιρικαδες διπλα μου ηρθαν απευθειας από Ρουμανια για να παρακολουθησουν τη συναυλια, μιας και ο Waters δε θα παιξει στη χωρα τους και αυτοι δεν ειχαν καμια διαθεση να χασουν ουτε νοτα.

Εικονα και ηχος όλα μαζι σε ένα μοναδικο συνολο. Δεν πιστευα στα αυτια και στα ματια μου!!!
Ημουν κι εγω εκει…

"The lunatic is in my head
You raise the blade, you make the change
You re-arrange me 'till I'm sane
You lock the door
And throw away the key
There's someone in my head but it's not me.

And if the cloud bursts, thunder in your ear
You shout and no one seems to hear
And if the band you're in starts playing different tunes
I'll see you on the dark side of the moon"

Η συναυλια τελειωσε με το “Another brick in the wall” γυρω στις 12 παρα 20 το βραδυ….

Ο Waters τραγουδησε, περπατησε, φωναξε για την αδικια και τον πολεμο και μιλησε στις ψυχες ολων μας εκεινο το βραδυ για 2μιση περιπου ωρες!!!

Η αποχωρηση ηταν μια άλλη τραγικη ιστορία, τα ειπαμε στην αρχη για τους διοργανωτες, την οποια όμως δε θα αφησω επι του παροντος να μου χαλασει τη μαγεια…


Σάββατο 17 Ιουνίου 2006

THE DARK SIDE OF THE MOON... ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!!

Κατι περισσοτερο απο 24 ωρες εμειναν για τη συναυλια του ROGER WATERS των PINK FLOYD στο TERRA VIBE στη Μαλακασα!
Εχω προμηθευτει εισιτηριο εδω και 2 μηνες περιπου!
Περιμενω λοιπον, με ανυπονησια να δω και να ακουσω εναν απο τους μεγαλυτερους τραγουδοποιους και ποιητες του 20ου αιωνα!
Ελπιζω και ευχομαι ολα να ειναι οπως τα φανταζομαι!

Παρασκευή 9 Ιουνίου 2006

ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ... ΔΥΣΗ

Η μητερα του μικρου Αλεξ, δηλωσε οτι κατανοει την ανθρωπινη φυση!!!
Εγω απο την αλλη καθολου...

Πέμπτη 1 Ιουνίου 2006

Μ' ΑΡΕΣΕΙ...

Μ' αρεσει ο τροπος
που χαιδευεις τα μαλλια μου
οταν κοιμαμαι
Μ' αρεσει ο τροπος
που ψιθυριζεις γλυκα
"Σ' ΑΓΑΠΩ" στ' αυτι μου
οταν φοβαμαι...